Μια περιήγηση στην Χαλκιδική με όλα τα στοιχεία ενός ονείρου!

Από Χριστίνα Λένη,

Ιούνιος 1991

Οι φωτογραφίες των καινούργιων μοντέλων αυτοκινήτων με τις όμορφες κοπέλες να ακουμπούν αισθησιακά στο καπό… με εντυπωσίαζαν πάντοτε και… όπως είναι γνωστό, όταν κάτι το ονειρεύεσαι πολύ… ολόκληρο το σύμπαν συνομοτεί για να σου συμβεί…

Ήταν Ιούνιος του 1991 και ο χιλιομετρητής της καινούργιας μου, γκρι, Mazda 323F 1.6, έγραφε 7500 χιλιόμετρα, όταν η φίλη μου Kayoko, ήλθε από την Ιαπωνία να με δει για λίγες μέρες… Για κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, για την οποία έχει ακούσει, ήδη από το Σχολείο, τόσα πολλά, καλύτερη επιλογή είναι μια περιήγηση στην Χαλκιδική, με την καθαρή ατμόσφαιρα, το έντονο φως, τις όμορφες παραλίες, τη λεπτή, άσπρη άμμο και τα πεύκα ως τη θάλασσα…

Ξεκινήσαμε ένα πρωϊνό Δευτέρας και γρήγορα μπήκαμε στο ήρεμο τοπίο με τους γκριζοπράσινους ελαιώνες της Χαλκιδικής, που απλώνονταν ως εκεί που έφθανε το βλέμμα. Η κίνηση στον δρόμο ήταν σχετικά μικρή και στο κασσετόφωνο του αυτοκινήτου, η μουσική από τη Τζοκόντα του Χατζιδάκι μετέτρεπε γρήγορα το άγχος της καθημερινότητας σε χαλαρή διάθεση διακοπών. Η Kayoko ήταν ενθουσιασμένη. Στο ύψος της Νέας Καλλικράτειας στρίψαμε αριστερά και μπήκαμε στον δρόμο που οδηγούσε στο εντυπωσιακό Σπήλαιο των Πετραλώνων , καθώς και στο ανθρωπολογικό μουσείο με τα μοναδικά εκθέματα από αρκούδες, ρινόκερους, ελέφαντες και κυρίως από τον πρωτάνθρωπο, που βρισκόταν εκεί. Λίγο αργότερα, περάσαμε τη διώρυγα της Νέας Ποτίδαιας , με τα γαλαζοπράσινα νερά, τη Νέα Φώκαια με τον χαρακτηριστικό βυζαντινό πύργο και την Άφυτο με την τεράστια παραλία… Ήθελα να τις δείξω όλες της όμορφες γωνιές της Χαλκιδικής. Κατευθυνθήκαμε δεξιά, προς τη Σίβηρη με το πανέμορφο θέατρο μέσα στο πευκοδάσος. Λίγο παρακάτω άρχισε να φαίνεται η τεράστια παραλία από τη Φούρκα ως τον Φάρο του Ποσειδίου.

Το πρώτο και το δεύτερο βράδυ μείναμε στο Possidi-holidays-resort-suites στα Αιγαιοπελαγίτικα. Απολαύσαμε τις καταπληκτικές παραλίες της περιοχής και τα μαγευτικά ηλιοβασιλέματα, αλλά επίσης το φαγητό στο Ποσείδι και στη Νέα Σκιώνη . Την τρίτη μέρα της περιήγησής μας, συνεχίσαμε νότια προς το Παλιούρι και περάσαμε στην ανατολική πλευρά της Κασσάνδρας.

Από την πλευρά αυτή, οι παραλίες είναι πιο κοσμοπολίτικες. Τα ξενοδοχεία, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, όπως και τα καταστήματα και τα εστιατόρια, είναι περισσότερα και συγκεντρώνουν πολλούς επισκέπτες, ιδιαίτερα στο Πευκοχώρι , στη Χανιώτη , στο Πολύχρονο , στην Κρυοπηγή και στην Καλλιθέα .

Αργά το απόγευμα, πήραμε τον χωματόδρομο που βρίσκεται τέσσερα χιλιόμετρα πριν από το Πευκοχώρι, απέναντι από ένα βενζινάδικο και κατεβήκαμε στην όμορφη, αλλά κάπως απομονωμένη και άγνωστη, παραλία του Γλαρόκαμπου.

Ήμασταν μόνοι. Οι πρώτες πορτοκαλί ακτίνες του ήλιου πριν από τη δύση, άρχισαν να χρωματίζουν τον ουρανό. Η ησυχία που επικρατούσε, διακόπτονταν μόνο από τον φλοίσβο των κυμάτων πάνω στα άσπρα χαλίκια της παραλίας, καθώς και από τον χαρακτηριστικό ήχο, που προκαλούσε το απογευματινό αεράκι, περνώντας μέσα από τα κλαδιά των πεύκων. Η Kayoko, ακουμπησμένη στο αυτοκίνητο, είχε στραμμένο το βλέμμα στη θάλασσα…


Αστραπιαία, συνειδητοποίησα την έξοχη σκηνή που είχα μπροστά μου! Ο φωτισμός, το λητό, μαγευτικό τοπίο, η ιδανική ατμόσφαιρα και το χαμογελαστό μοντέλο από την Ιαπωνία δίπλα στο αυτοκίνητό μου να με κοιτάζει σαν να λέει… Ναι! Μην αμφιβάλεις. Τώρα είναι η στιγμή!

Άρχισα να τη φωτογραφίζω, σε όλες τις πόζες, δίπλα, μέσα και πάνω στο αυτοκίνητο, με ανοιχτά ή κλειστά τα ανακλειόμενα φώτα, με ανοιχτές ή κλειστές πόρτες, πλάγια ή αντίθετα στον ήλιο… Όταν, αρκετή ώρα αργότερα, το φιλμ τελείωσε… ένιωθα απόλυτη ικανοποίηση και κάθε μου κύτταρο κατακλυζόταν από ευγνωμοσύνη… Είχα βιώσει ένα από τα όνειρά μου… Τελικά, η ζωή είναι όμορφη, όταν ονειρεύεσαι…

Το βράδυ, μετά το φαγητό, στη βεράντα της σουΐτας στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου Pallini Beach στην Καλλιθέα, όλα ήταν ήσυχα, ήρεμα και απολαυστικά. Μακριά απέναντι, στην δυτική ακτή της Σιθωνίας, τα φώτα τρεμόπαιζαν, όπως και τα αστέρια ψηλά…, ενώ στο βάθος, ο Άθως ύψωνε την κορυφή του προς τον ουρανό μέσα στο σκοτάδι…
Την επόμενη μέρα επιστρέψαμε στη Θεσσαλονίκη. Υπολόγιζα ότι θα χρειαζόμασταν τουλάχιστον δύο μέρες για να επισκεφτούμε, έστω τα πιο γνωστά από τα αξιοθέατα της πόλης, που είναι πολλά και θέλαμε να τα προλάβουμε όλα… Αυτό που εντυπωσίασε περισσότερο την Kayoko, εκτός από τα σοκάκια και τους μεζέδες στα ταβερνάκια τις άνω πόλης, ήταν το αρχαιολογικό μουσείο με τα εκθέματα της Βεργίνας, η αρχαία ρωμαϊκή αγορά στην Αριστοτέλους, η Ροτόντα , ο περιστρεφόμενος πύργος του ΟΤΕ με την έξοχη θέα σε ολόκληρη την πόλη, ο Λευκός Πύργος με την πανέμορφη παραλία και βέβαια, η ποικιλία των εμπορικών καταστημάτων στην Τσιμισκή που ήθελε να τα επισκεφτεί όλα… Γοητεύτηκε από τη Θεσσαλονίκη…, από τη Χαλκιδική…, από την Ελλάδα…

Το πρωί της ημέρας που θα αναχωρούσε, θέλησε να επισκεφτεί μια ορθόδοξη εκκλησία! (στο πλαίσιο του θρησκευτικού καθωσπρεπισμού μου, δεν είχα περιλάβει εκκλησίες στα αξιοθέατα της πόλης, που επισκεφτήκαμε τις προηγούμενες μέρες…).

Πήγαμε στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας . Στάθηκα στην είσοδο και την παρακολουθούσα να κατευθύνεται στο παγκάρι με τα κεριά, να παίρνει ένα, να το ανάβει, να το τοποθετεί στον κηροστάτη και μετά, να στέκεται μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, να ενώνει τις δύο παλάμες, να σκύβει και να ακουμπά το μέτωπό της σε αυτές και να προσεύχεται… Έβλεπα την σκυμένη μορφή της και σκεφτόμουν ότι δεν έμοιαζε καθόλου με εκείνη ενός ορθόδοξου… ήταν μια στάση ευλάβειας σαφώς ιαπωνική… Όμως, η προσευχή δεν διέφερε καθόλου…

Όπως μου εξήγησε αργότερα, ήθελε να ευχαριστήσει τη θεότητα που λατρεύεται εδώ, για τις όμορφες στιγμές που έζησε στην Ελλάδα… και επίσης, να παρακαλέσει να έχει ένα καλό ταξίδι επιστροφής στην Ιαπωνία… Όταν τη ρώτησα γιατί δεν προσευχήθηκε στον δικό της θεό, στον Βούδα, μου εξήγησε ότι ο Βούδας δεν είναι θεός και ότι ο βουδισμός δεν είναι θρησκεία, αλλά ένας τρόπος ζωής, που σέβεται τη ζωή και τους τρόπους με τους οποίους αυτή εκφράζεται. Γι’ αυτό, προσευχήθηκε στην Παναγία…

Σκεφτόμουν για καιρό τα λόγια της και μάλλον είχε δίκιο… Άλλωστε, σε τελική ανάλυση, ολόκληρη η ζωή είναι ένα ταξίδι μέσα σε όνειρα, πολλά από τα οποία πραγματοποιούνται και χαρακτηρίζουν την πραγματικότητα, ενώ άλλα όχι… και τα λέμε φαντασία… Από εμάς εξαρτάται τι είδους όνειρα θα επιλέξουμε (ή θα μας διδάξουν να επιλέγουμε) και πόσο ειλικρινά θα τα επιθυμούμε (ή θα μας διδάξουν να τα επιθυμούμε) έως ότου αυτά πραγματοποιηθούν και αποτελέσουν την πραγματικότητά μας… Σίγουρα, από εμάς εξαρτάται το είδος της ζωής που θα επιλέξουμε να ζήσουμε…

 

Αυτό το άρθρο συντάχτηκε από τo styl.O styl σας προτείνει να τoν ακολουθήσετε στα μέρη που τoυ αρέσουν στην Ελλάδα!