Φωτό-γραφικές περιπλανήσεις στη Θεσσαλονίκη

Από Ria Reven,

Μεγάλωσα σε μια γειτονιά της Θεσσαλονίκης την οποία αγαπώ γιατί μου χάρισε πολύ όμορφες παιδικές στιγμές, αλλά λατρεύω το κέντρο της πόλης. Τα παλιά κτήρια μαζί με τα καινούρια, οι δρόμοι, οι πλατείες, όλα γίνονται ένα και συνθέτουν μια όμορφη πόλη που δεν της λείπει ο χαρακτήρας και η ατμόσφαιρα. Μια ατμόσφαιρα που μου είναι δύσκολο να περιγράψω..  είναι ο αέρας που αποπνέει η ίδια η πόλη, σαν κάτι ανοιξιάτικα/φθινοπωρινά απογεύματα δίπλα στην θάλασσα· είτε σε κάνει να ελπίζεις είτε να μελαγχολείς.

Αυτή είναι η Θεσσαλονίκη μου.

1 234-fotografikes-periplaniseis-sti-thessaloniki © sotiria revenisiou

1. Αναμνήσεις. Νομίζω ότι οι αναμνήσεις μου ξεκινάνε από εδώ, από αυτό το δέντρο. Θεσσαλονίκη 1990. Ένα τσούρμο παιδάκια να παίζουμε γύρω από το δέντρο, να κοιτάμε ποτέ υπάρχει κενό στο πέτρινο κυκλάκι γύρω από το δέντρο για να ανέβουμε πάνω και να συνεχίσουμε το παιχνίδι αλλά αφ’ υψηλού πλέον. Θεσσαλονίκη 2000. Μεγαλώσαμε πια και τα απογεύματα μας τα περνούσαμε με παρέα στα παγκάκια συζητώντας για το μακρινό μέλλον.

2 1 234-fotografikes-periplaniseis-sti-thessaloniki © sotiria revenisiou

2. Ανάχωμα. Μια μεγάλη έκταση, με δέντρα και πολύ χώρο για να πηγαίνουν οι συμπολίτες μας να κάνουν το καθημερινό τους  “τζόκινγκ” και να πηγαίνουν τα παιδιά τους στην παιδική χαρά που έχει. Φυσικά και όλες μας οι εκδρομές με το σχολείο ήταν εκεί. Στο δημοτικό κιόλας χωρίζαμε την περιοχή μας με τα δέντρα, κάθε 1 δέντρο ήταν το “σπίτι”  του καθένα όπου το διακοσμούσαμε με ότι μπορεί να βρίσκαμε τριγύρω (πέτρες, κουκουνάρια κλπ.). Στο γυμνάσιο-λύκειο στερεύει η φαντασία μας και περιοριζόμαστε στις βόλτες πάνω κάτω μέχρι να περάσει η ώρα. Για μας βέβαια μια χαρά ήταν κι αυτό, είχαμε ήδη γλυτώσει από μαθήματα οπότε οτιδήποτε φάνταζε υπέροχο.

3 1 234-fotografikes-periplaniseis-sti-thessaloniki © sotiria revenisiou

3. Η παραλία. Σχετικά νωρίς αφήσαμε την γειτονία μας για να εξερευνήσουμε την πόλη μας. Η εξερεύνηση μας βέβαια μέχρι τότε έφτανε μέχρι τα σκαλάκια στον Λευκό Πύργο ή σε δυο υπερυψωμένα μπετό που είχε δίπλα στο Μακεδονία Παλλάς, όπου καθόμασταν και χαζεύαμε την θάλασσα και την παραλιακή Λεωφόρο Νίκης. Κανά χρόνο αργότερα αρχίσαμε να επισκεπτόμαστε και τα καφέ της και είχαν κλειστεί πια τα Σάββατα μας. Όλη η Νίκης γεμάτη καφέ-μπαρ από τη μια πλευρά ως την άλλη.

4 1 234-fotografikes-periplaniseis-sti-thessaloniki © sotiria revenisiou

4. Πλατεία Ναβαρίνου. Για κρέπα, πίτσα, παγωτό αλλά και για ψώνια! Όλη η πόλη σε μια πλατεία. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ πριν έτσι αλλά όντως, για ένα διάστημα η πλατεία αυτή μας κάλυπτε σε πολλούς τομείς. Και όταν την βγάζαμε με κρέπα μόνο αλλά και αργότερα που ανακαλύψαμε και τις ταβέρνες της. Σε υπέροχη θέση για να βλέπεις από την θάλασσα μέχρι την Ροτόντα και ακόμα πιο πάνω τα Κάστρα.

5 1 234-fotografikes-periplaniseis-sti-thessaloniki © sotiria revenisiou

5. Ταβέρνα. Όχι ένα αλλά δέκα, είκοσι, εκατό..  αμέτρητα ταβερνάκια ξετρυπώνουν από παντού! Και γίνονται από τους βασικούς λόγους για να επισκεπτόμαστε το κέντρο. Στην συγκεκριμένη φωτογραφία είναι μια από τις ομορφότερες ταβέρνες της Θεσσαλονίκης, για μένα τουλάχιστον. Κι αυτή χωμένη σε ένα τόσο δα στενάκι όπου βρίσκεις πάνω σε κεντρικό δρόμο.

6 1 234-fotografikes-periplaniseis-sti-thessaloniki © sotiria revenisiou

6. Λαδάδικα Ι. Εδώ και μερικά χρόνια έχουν πάρει τα πάνω τους και εμείς τα τιμάμε δεόντως. Γεμάτα χρωματιστά διώροφα σπιτάκια όπου έχουν μεταμορφωθεί σε  ταβέρνες ή μπαρ. Από όταν αντιληφθήκαμε αυτή την εξέλιξη των Λαδάδικων δεν υπήρχε τίποτα άλλο στην πόλη για μας. Εννοείται ότι η έξοδος μας πλέον θα ήταν εκεί. Έτσι κι αλλιώς η περιοχή είναι γεμάτη στα μαγαζιά και δεν την βαριέσαι εύκολα. Την μέρα είναι κάπως ερημικά με εξαίρεση τις μεσημεριανές ώρες αλλά και πάλι χαίρεσαι να κάνεις βόλτα στην περιοχή, νομίζεις ότι έχει μείνει ακόμα σε μια άλλη εποχή.

7 1 234-fotografikes-periplaniseis-sti-thessaloniki © sotiria revenisiou

7. Λαδάδικα ΙΙ. Το βράδυ όμως.. Λες και μας ακολουθεί όλη η Θεσσαλονίκη και μαζεύεται εκεί. Με αποτέλεσμα να ψάχνουμε και να μην βρίσκουμε τραπέζι. Πάντα το λέμε, για λαδάδικα να ξεκινάμε νωρίτερα αλλά που. Βλέπεις όμως και κόσμο που απλά κάνει βόλτα στο κέντρο και περνάει και μια από εδώ. Τα φώτα, το πλακόστρωτο, τα κτήρια, οι μουσικές από κάποια μαγαζιά, ακόμα και από μια λατέρνα που είναι τελευταία εκεί, όλα με κάνουν να μαγεύομαι από αυτό το μέρος.

8 1 234-fotografikes-periplaniseis-sti-thessaloniki © sotiria revenisiou

8. Λιμάνι. Από τις τυπικότερες βόλτες των Θεσσαλονικιών τα τελευταία χρόνια. Η άλλη πλευρά της πόλης όπως λέω. Στα εφηβικά χρόνια είχαμε στάνταρ θέση μπροστά στον Λευκό Πύργο για να έχουμε θέα την θάλασσα και την παραλιακή. Από τότε όμως που έφτιαξαν αυτήν την περιοχή στις παλιές αποθήκες στο λιμάνι έχει αλλάξει η στάνταρ θέση, έχει μεταφερθεί από την άλλη πλευρά όπου η θέα εξακολουθεί να υπάρχει μόνο που τώρα πλέον υπάρχει κι ο Λευκός Πύργος μέσα. Βέβαια δεν είναι αυτός ο λόγος που το προτιμάμε πια, το μέρος αυτό είναι φανταστικό για “άραγμα”. Όλη την μέρα έχει κόσμο αλλά από το απόγευμα και μετά γίνεται πανικός, τα παγκάκια πάντα γεμάτα, κάτω δίπλα στην θάλασσα το ίδιο, παρέες με καφέδες, μπύρες, φαγητό, ποδήλατα τριγύρω.

9 1 234-fotografikes-periplaniseis-sti-thessaloniki © sotiria revenisiou

9. Πλατεία Αριστοτέλους. Έχω ένα θέμα μ αυτήν την πλατεία. Εκτός του ότι με κάνει αμέσως να αισθάνομαι που είμαι, έχει ένα κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω. Ίσως τα φώτα, ο κόσμος, ίσως επειδή πάντα αντί να δίνω ραντεβού στην Καμάρα, όπως συνηθίζεται, εγώ επέλεγα αυτό το μέρος και το έχω συνδέσει με ευχάριστα πράγματα. Καφέδες, ποτά, φαγητά, από εδώ ξεκινούσαν. Και φυσικά εδώ κατέληγαν, σ αυτές τις στάσεις των λεωφορείων που φαίνονται στην φωτογραφία. Τελείωσε η έξοδος και επιστροφή στο σπίτι.

10 1 234-fotografikes-periplaniseis-sti-thessaloniki © sotiria revenisiou

10. Κάστρα. Τι να πω γι’ αυτό τώρα.. Υπάρχουν γειτονιές και γειτονιές, κάποιες είναι πιο αδιάφορες, κάποιες πιο ενδιαφέρουσες, κάποιες πιο όμορφες. Αυτή η περιοχή εδώ των κάστρων έχει τις πιο όμορφες γειτονιές που έχω δει στην Θεσσαλονίκη. Σε συνδυασμό με τη απίστευτη θέα που έχει με κάνει να την έχω λατρέψει. Κάτι Κυριακές απογεύματα πηγαίνουμε για βόλτα στην περιοχή και καταλήγουμε πάντα στο σημείο που έχει τραβηχτεί η φωτογραφία. Αρχίζει και βραδιάζει και το σκηνικό κιτρινίζει από τα φώτα των τειχών. Ιδανικό για ραντεβουδάκια και εντυπωσιακό για πρώτα φιλιά. Στα παγκάκια ζευγάρια, νεαρά και μη, αλλά και παρέες, όλοι απλά κάθονται και κοιτάνε την θέα. Τώρα συνειδητοποιώ ότι όσες φορές έχω πάει, τουλάχιστον, όλοι είναι πολύ ήρεμοι, λες και πάνε εκεί για να μην χρειάζεται να μιλάνε. Μπορεί.

Η περιήγηση συνεχίζεται στο blog μου, ακολουθήστε με.

Διάβασε ακόμα: