Χράνοι, Μεσσηνία: ένα χωριό κοντά στα αστέρια

Από Βίλλυ Μανωλιά,

Χρόνια πριν η Μεσσηνία αρχίσει να φιγουράρει στα μεγαλύτερα ταξιδιωτικά πόρταλ ανάμεσα στους καλύτερους προορισμός της Ευρώπης, όταν ακόμα το Κόστα Ναβαρίνο ήταν όραμα του Καπετάν Βασίλη και «αστικός μύθος» της Καλαμάτας, τα παραλιακά χωριά δυτικά της μεσσηνιακής ακτογραμμής έλαμπαν κρυφά σαν ακατέργαστα «διαμάντια» που ανακάλυπταν, αναζητώντας θησαυρούς, ψαγμένοι τουρίστες. Σε ένα από αυτά ζω από παιδί τα πιο μεστά καλοκαίρια.

Aπό τη Βίλλυ Μανωλιά @VillyVentures


χρανοι μεσσηνιαχρανοι μεσσηνια

Θυμάμαι την άμμο ανάμεσα στα δάκτυλα να γρατσανίζει στο τσιμέντο. Τα πόδια γυμνά, χωρίς παπούτσια, τις φτέρνες να περπατάνε στην άσφαλτο, στο χώμα και στα βότσαλα. Δεν ξέραμε τι είναι ρεφλεξολογία τότε, αλλά σίγουρα ήμασταν φανατικοί. Θυμάμαι τα δειλινά με κούραση και ιδρώτα από το κυνηγητό ανάμεσα στα κτήματα με τις ελιές.

Το κολύμπι «ώσπου να δούμε το Κακκόρεμα» πέρα μακριά από την ακτή, εκεί που σήμερα ακόμα και με το κανό φοβάμαι να φτάσω. Τη φωνή της γιαγιάς από τη βεράντα «Βουλίτσαααα, Γιαννάκηηηη φετούλες!» . Φέτες από φρεσκοζυμωμένο ψωμί φτιαγμένο στο ξυλόφουρνο του παππού, του μπαρμπα Γιάννη που όταν έφτιαχνε με τα χέρια του το σπίτι δίπλα στη θάλασσα, οι συγχωριανοί νομίζανε ότι ήταν «τρελός».

Πριν τριάντα πέντε χρόνια έπρεπε να είσαι λίγος τρελός ή πολύ τολμηρός για να διανοηθείς να αγνοήσεις την «καρδιά» του οικισμού που ήταν πάνω από το δρόμο, λίγο πιο μακριά από την ακτή, και να πας να φτιάξεις σπίτι δέκα μέτρα από το κύμα. Θυμάμαι τα ουρλιαχτά από τα τσακάλια μαζί με το μουσικό σήμα του δελτίου ειδήσεων της ΕΡΤ. Ο παππούς δυνάμωνε την ένταση από τις ειδήσεις για να μη φοβάμαι και εγώ χόρευα αυτοσχεδιαστικά με ό,τι θυμόμουν από την τάξη του μπαλέτου.

Μέχρι να φτάσω τα πέντε ήμουν μοναχοπαίδι με ελάχιστα παιδάκια να παίξω στο χωριό. Πηγαίναμε στους Χράνους με το που έφτιαχνε ο καιρός κάπου προς το τέλος του Απρίλη ως το Σεπτέμβριο «για τον καθαρό αέρα και τη θάλασσα». Γυρνούσα πίσσα μαύρη με φυσικό ξανθό και μετρούσαμε στον τοίχο πόσο ψήλωσα. Μετά ήρθε ο αδερφός μου που έγινε παραθεριστής από δυο μηνών, ίσως το πιο βρέθος τουρίστας στη χώρα. Τότε είχαμε και κότες να κυκλοφορούν ελεύθερες στο κτήμα, ήταν οι φίλες μου και ήμουν η μόνη που εμπιστεύονταν για να τις αγκαλιάσω. Μου άρεσαν γιατί μου θύμιζαν το Νιλς Χόλγκερσον που έβλεπα στην τηλεόραση να ταξιδεύει τον κόσμο με τις αγριόχηνες. Η δική μου «παρέα» δεν πέταγε στα σύννεφα, αλλά είχα κι εγώ όπως και ο Νιλς σε κάποιον με φτερά να μιλήσω. Υπήρχαν φορές που όλο και κάποια «φίλη μου» έλειπε, ο παππούς μου έλεγε ότι την πήρε η αλεπού, έκανα ότι τον πίστευα γιατί το ήθελα, επειδή μου άρεσαν οι σούπες που ήταν από «άλλες, ειδικές κότες- όχι τις δικές μας».

Από τότε που γεννήθηκα πηγαίνω σε αυτό το χωριό της Μεσσηνίας, τους Χράνους. Είναι το παιδικό μου καταφύγιο και συνεχίζει να είναι ως σήμερα. Βρίσκεται επτά χιλιόμετρα νότια από το Πεταλίδι που θεωρείται σημείο αναφοράς ως κεφαλοχώρι, περίπου 15χλμ  βόρεια από το κάστρο της Κορώνης και ανήκει στο Δήμο Αίπειας Πυλείας Μεσσηνίας.

Ως παιδί της Αθήνας η εξοχή του χωριού ήταν η δική μου απόδραση: πράσινο, παραλία, ζωή έξω από τους τοίχους με ήλιο, καλό φαί και πολύ παιχνίδι.

Είχα από μικρή πολλούς φίλους και φίλες από τη Γερμανία, την Ολλανδία, την Αυστρία, την Ιταλία, μια «Eurovision» καλοκαιρινή παρέα. Εύκολο να κάνεις φίλους από έξω. O ενθουσιασμός που έδειχναν οι «ξένοι» για το μέρος αυτό με εντυπωσίαζε. Ένα απλό χωριό που βρέχεται από τη θάλασσα, ήταν ένα όνειρο για εκείνους, μια απόδραση που σχεδίαζαν ένα χρόνο πριν φτάσουν και όταν έφταναν κάθονταν με τις ώρες σε αυτή την παραλία που μεγάλωσα απολαμβάνοντας τον ήλιο σαν να ήταν το υπέρτατο αγαθό.

Ήμασταν πολλά παιδιά παλιά κι είχαμε όλες τις παραλίες του χωριού χωρισμένες ανά παρέα. Στη «μεγάλη παραλία», ας πούμε, ήταν η «μεγάλη παρέα» με καμιά σαρανταριά παιδιά -μπορεί και παραπάνω- κυρίως από Αθήνα, Καλαμάτα και ανά καλοκαίρι διάφορες εθνικότητες. Ήταν λίγο blaze για να είμαι ειλικρινής, αλλά είχαν πλάκα – άσε που μπορεί και να διαβάζουν τώρα αυτές τις γραμμές. Στη «σπηλιά» ήταν τα πιο μεγάλα παιδιά, ασχολούνταν κυρίως με το ψαροντούφεκο – υπήρχαν πολλά χταπόδια παλιά – και το «καμάκι» γενικώς γιατί είχε και πολλές τουρίστριες.

Στη «Βρυσούλα» ήμασταν όσοι μέναμε εκεί προς το τέλος του χωριού. Ήταν η δύσκολη παραλία γιατί είχε κάτι σκαλοπάτια που έχτιζες μυϊκό για να τα ανεβοκατέβεις. Ήμασταν καμιά δεκαριά μαζί με τους επισκέπτες φίλους. Εγώ ήμουν κάπως σαν να μην άνηκα και πουθενά εντελώς, αλλά πάντα έκανα παρέα με τους ίδιους αγαπημένους φίλους μου το Γιώργο, τον Ιταλό και την Ελένη από τον Παναμά, τη Στέλλα από τη Γλυφάδα, το Στέφαν και τους χεβιμεταλάδες φίλους του από Γερμανία, τον αδερφό μου και τον Πάνο και όλοι μαζί ήμασταν ένα αξιοθέατο για τους τριγύρω μόνιμους κατοίκους της γειτονιάς.

Η κυρά Θύμιενα – Θεός χωρέστην – στο καφενεδάκι στη γωνία στο σοκάκι για την παραλία ήξερε πότε κατέβηκε ποιος τι φορούσε και τι σκεφτόταν. Αν καθυστερούσες κανά μισάωρο από την καθημερινή ρουτίνα σού λέγε «άργησες σήμερα», αν πήγαινες νωρίτερα «νωρίς νωρίς- Καλό μπάνιο!». Ήταν σαν το crowdfire, ας πούμε, που ειδοποιούσε για τους followers της “Βρυσούλας”.

χρανοι μεσσηνια

Αεροφωτογραφία Χράνοι © www.tripinview.com

chranoi χρανοι μεσσηνια

Αεροφωτογραφία Χράνοι © www.tripinview.com

Έτσι περνούσαν τα καλοκαίρια στους Χράνους.

Μετά όταν μεγάλωσα και οι φίλες πηγαίνανε στη Μύκονο και περατζάδα στα νησιά, αν το κανόνιζα πριν κατέβω στο χωριό, είχε καλώς, πήγαινα. Αν όχι, «πού να πήγαινα τώρα, καλά είμαι εδώ». Είχε κάτι αυτό το μέρος, ακόμα και τώρα το έχει: με το που φτάσεις δε θέλεις να φύγεις εύκολα.

Κάτι που σε κάνει να κολλάς, να συνηθίζεις στη ραψάνη και στο χάζι της θάλασσας και του βουνού.

Μπορεί να είναι η αυγή που το φως ζωγραφίζει το περίγραμμα της μεσσηνιακής Μάνης και τις κορυφογραμμές του Ταυγέτου. Ή η πανσέληνος που έρχεται μπροστά ακριβώς από το σπίτι να φωτίζει τη θάλασσα, φέγγοντας ολόκληρη και λαμπερή τον ασημένιο της ονειρεμένο θαλασσόδρομο που γίνεται πασαρέλα επιβίωσης για τα μικρά καρέτα -καρετάκια που έκαναν τα πρώτα τους κολυμβητικά βήματα και τα ακούμε να περπατούν στην άμμο σα νά ναι άνθρωποι. Ή η παραλία κάτω από το σπίτι που είναι άδεια ακόμα και τα μεσημέρια του Δεκαπενταύγουστο και αράζαμε πάντα στους βράχους με τη φυσική σκιά και ήταν τόσο ήσυχα δίπλα στο κύμα που μας έπαιρνε ο ύπνος. Ή ο αγαπημένος μου ο θείος, ο  Μπάμπης, που μας λάτρευε και μιλούσαμε ατέλειωτα για ότι θα κάναμε του χρόνου –«πρώτα ο Θεός» -με τη βάρκα που θα παίρναμε και το καφενείο που θα φτιάχναμε και το γρασίδι που θα σπέρναμε μπροστά στην αυλή. Ή οι νύχτες με τα αστέρια που μοιάζουν να φτάνουν πιο κοντά στη βεράντα του σπιτιού και αντικριστά τα φώτα της Κορώνης και της Καρδαμύλης από απέναντι.

Πέρσι ήρθαν οι φίλοι μου από την Αγγλία για πρώτη φορά μετά από μια περατζάδα στις Κυκλάδες. Είχα μια ανησυχία γιατί ήταν και πολυταξιδεμένοι. Είχα οργανώσει και μια λίστα με things to do για να μη βαρεθούν και τους είπα «κοιτάχτε μην περιμένετε πολλά, στο χωριό πάμε για ξεκούραση». Το λάτρεψαν το μέρος και όλη τη γύρω περιοχή. Τους θύμισε τη βόρεια Βραζιλία που έχει, λέει, πολύ πράσινο και υπέροχες παραλίες. Τους ενθουσίασαν τα κάστρα της Μεθώνης, της Κορώνης, η Βοιδοκοιλιά της Πύλου, η Γιάλοβα, το καλό ελαιόλαδο και το καφέ στο Poseidon του Γιάννη με τον ‘Ερικ Κλάπτον κάθε απόγευμα και την παγωμένη μπύρα σε μεγάλο παγωμένο ποτήρι στη δροσιά του ωραίου του  κήπου.

Το Caribean Beach Bar στη «μεγάλη παραλία» για φραπέ και ένα μπουκάλι νερό δώρο- το σημείο συνάντησης από το πρωί ως το βράδυ για όσους δε θέλουν να απομακρυνθούν από το κύμα. Για το σπιτικό φαγητό στον «Κήπο» του άλλου Γιάννη και στο «Hellas».  Για τη «Βρυσούλα» την πριβέ παραλία μπροστά από το σπίτι και τον ατέλειωτο ύπνο τις νύχτες στη βεράντα.

Είναι ωραίο το χωριό μου. Και παρόλο που δε γεννήθηκα σε αυτό, λέω πάντα ότι είμαι η «μισή» από την Καλαμάτα γιατί εδώ  γεννήθηκαν όλα μου τα καλοκαίρια.

Έτσι, ως σχεδόν «ντόπια» θα μαρτυρήσω μερικά από τα γνωστά άγνωστα μυστικά στην περιοχή. Όχι όλα γιατί ακόμα τα ανακαλύπτω.

Επιστροφή στην αρχή ⬆️

9 γνωστά κι άγνωστα μυστικά της Μεσσηνίας


#1 Αρχαία Μεσσήνη

Αυτή η αρχαία πόλη δεν είναι  άλλο ένα αρχαίο αξιοθέατο. Είναι μια πραγματική πόλη με ένα εντυπωσιακά μεγάλο μέρος της να στέκει  άθικτο ως σήμερα. Στάδια, θέατρα, πύλες, μια απέραντη έκταση βγαλμένη από  τα σπλάχνα της αρχαιότητας. Μια μοναδική ενέργεια σε αυτό το μέρος κι ένας μικρός, κουκλίστικος οικισμός με μια ταβέρνα που έχει καλό σπιτικό φαγητό και θέα στην πόλη. Για να φτάσετε εδώ οδηγείτε ως την (κανονική) Μεσσήνη και μετά παίρνεται το δρόμο προς το βουνό. Η σήμανση είναι πολύ καλή. Μετά από περίπου 18χλμ θα βρείτε την Αρχαία Μεσσήνη σε μια τεράστια πεδιάδα προστατευμένη από τα γύρω βουνά. Ένα από τα πολύ δυνατά σημεία αυτής της υπέροχης αρχαίας πολιτείας είναι ότι είναι ανοικτή σε σύγχρονες πολιτιστικές εκδηλώσεις γεγονός που οφείλεται στο όραμα του σημαντικού μας αρχαιολόγου Πέτρου Θέμελη που θέλει να δει την Αρχαία Μεσσήνη ξανά στις δόξες της τότε που ήταν κέντρο πολιτισμού και δημιουργικότητας.

Το TEDxKalamata είναι μια από αυτές κάθε καλοκαίρι και είναι το μοναδικό TEDx στον κόσμο που γίνεται σε αρχαίο θέατρο.

arkadiki puli arxaia messini

Αρκαδική πύλη και τείχος μετά την αναστήλωση © ancientmessene.gr

Hrwo

Ηρώο © ancientmessene.gr

 


#2 Κορώνη και Ζάγκα μπιτς

Βασικά αν μένεις στους Χράνους δύσκολα θα πας στην Κορώνη για μπάνιο. Όχι γιατί η παραλία δεν είναι καλή, είναι πολύ καλή, μεγάλη και όλο λεπτή άμμο. Η αρχή της Ζάγκας μάλιστα βλέπει το κάστρο που βρέχεται από τη θάλασσα και μπορείς να κολυμπήσεις γύρω του. Θα πας στην Κορώνη γιατί είναι μόλις δεκαπέντε λεπτά δρόμος, το κάστρο είναι τέλειο και τα στενά βενετσιάνικα δρομάκια της με τα χρωματιστά σπίτια σου δίνουν την αίσθηση ότι είσαι στο Ιόνιο. Στο δρόμο προς το Βασιλίτσι να δοκιμάσεις τις τεράστιες μερίδες σπιτικού φαγητού στο «Φουμαριστή». Όπως πας τσέκαρε αν υπάρχει φέτος η «Ήχος και Φως» η πρώτη ντίσκο με ανοικτή πίστα με δισκομπάλα και τον DJ ανυψωμένο. Τα εφηβικά μου χρόνια δεν θα ήταν τα ίδια χωρίς αυτή τη ντίσκο. Life is Life!!!

παραλία ζαγκα μεσσηνια

Παραλία Ζάγκα


#3 Άγιο Ανδρέα για κρέπα και TO πανηγύρι

Ένα μικρό λιμανάκι που αράζουν τα ιστιοπλοϊκά και τα καΐκια, έχει μια ωραία αμμουδιά δίπλα, αλλά κυρίως πηγαίνουμε εδώ το απόγευμα για βολτίτσα στις ψαροταβέρνες και τα «οικογενειακά» μπαράκια.  Τα λέμε οικογενειακά γιατί είναι μεν μπαράκια, αλλά η κρέπα και το μιλκσέικ έχουν μεγαλύτερη κατανάλωση από τα μοχίτο. Είναι δίπλα, μόλις πέντε χιλιόμετρα και στις 30 Αυγούστου έχει μεγάλο πανηγύρι εδώ. Βέβαια! Ζωντανή ορχήστρα ψητό γουρουνόπουλο και άφθονη μπύρα. Εδώ θα βρεις όλη την Xpat community από την περιοχή που σημαίνει Βρετανοί, Γερμανοί, Ελβετοί και Ολλανδοί. Οι περισσότεροι μιλάνε άπταιστα Ελληνικά και λατρεύουν τη Βίκυ, λαϊκή αοιδός celebrity, δε τη χάνεις!


#4 Πεταλίδι για ουζάκι κάτω από τον Πλάτανο

Το Πεταλίδι είναι το πρώτο μέρος που συναντάς που βλέπει θάλασσα μετά από δυο ώρες -και λίγο παραπάνω- οδήγηση από την Αθήνα. Είναι ένα γραφικό, όμορφο χωριό με παλιά βενετσιάνικα αρχοντικά και σύγχρονα σπίτια που διατηρούν μια ομοιογενή αρχιτεκτονική που ταιριάζει στην παλιά. Η πλατεία του χωριού με την εκκλησία και τα μεγάλα πλατάνια είναι ιδανική για ένα μερακλίδικο ελληνικό νωρίς το πρωί μετά την αγορά φρέσκου ψαριού στη μικρή υπαίθρια αγορά, για  μια χωριάτικη τυρόπιτα από το φούρνο ή για ουζάκι και χταποδάκι το απόγευμα. Είναι ωραία και το βράδυ στο μπαράκι του Pedro δίπλα στο κύμα που έχει live μπάντες το καλοκαίρι με θέα την πανσέληνο.

χρανοι μεσσηνια

 


#5 Καφού για περίπατο και θέα

Εδώ γεννήθηκε η μητέρα μου και ο θείος μου και πάντα είχε ιδιαίτερη αξία για μένα αυτό το μικρό χωριουδάκι με την υπέροχη θέα στο Μεσσηνιακό κόλπο, τους απέραντους ελαιώνες και την οροσειρά του Ταϋγέτου ως πέρα το Ιόνιο. Πριν είκοσι χρόνια υπήρχαν έρημα σπίτια, όμορφα σπίτια ωστόσο, χτισμένα με πέτρα και ξύλο, καλαμιές και μπλε παντζούρια. Τότε άρχισαν να αγοράζουν Γερμανοί και Ελβετοί και σήμερα όλα αυτά τα παλιά σπίτια έχουν ανακαινισθεί και είναι όπως παλιά και ό,τι καινούρια χτίστηκαν ακολουθούν απαράκλητα τις γραμμές τις παραδοσιακές. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία αυτού του παραδοσιακού χωριού ο πολιτικός μηχανικός που ανέλαβε την ανακατασκευή,  ο Αντώνης Κασιμιώτης, κι έτσι σήμερα περπατάμε ανάμεσα σε μπουκαμβίλιες και αμφιθεατρικά χτισμένα σπίτια με θέα στον ουρανό και τη θάλασσα. Είναι μόλις δυο χιλιόμετρα από την Επισκοπή και είναι ιδανικό για βόλτα λίγο πριν πέσει ο ήλιος ή νωρίς το πρωί πριν ακόμα απλώσει τις ζεστές του ακτίνες που οδηγούν κατευθείαν στην παραλία.

Μια και αναφέραμε την Επισκοπή εδώ η παραλία είναι πριβέ τους για τους ντόπιους, μεγάλη παραλία με άμμο, ντουζ και ησυχία τα μεσημέρια. Το απόγευμα δοκίμασε το καλαμάκι με φρέσκες πατάτες τηγανιτές ή τις ντόπιες μπριζόλες της Πόπης στο μοναδικό καφέ-ταβέρνα-καφενείο- παντοπωλείο στο χωριό.

 

kasimiotis καφου μεσσηνια

© kasimiotis

kasimiotis view καφου μεσσηνια

© kasimiotis


#6 Αγία Τριάδα και η «μυστική» παραλία

Κρυμμένη μέσα στα κυπαρίσσια και περνώντας την αρχαιότερη ελιά του νομού, ακολουθώντας ένα στενό δρομάκι φτάνεις σε αυτή την παραλία. Με τη φυσική πηγή, τα κοχύλια στην άμμο και τους βράχους από χώμα και νερό.

Δεν είναι οργανωμένη θα βρεις, ωστόσο, φυσική σκιά. Τα νερά είναι τέλεια, γαλαζοπράσινα, ήρεμα και πεντακάθαρα.

Ιδανική για όλη την οικογένεια- αν και αυτή τη φράση δε χρειάζεται να την πεις για αυτά τα μέρη, είναι αυτονόητο. Είναι από τους πιο φιλικούς για τα παιδιά προορισμούς στην Ευρώπη.

agia-triada

© infomust.gr

 


#7 Χράνοι προς Πύλο διαμέσου Λογγά

Μια υπέροχη διαδρομή κατά την οποία διασχίζεις όμορφα ορεινά χωριουδάκια άθικτα από το πέρασμα του χρόνου, μελίσσια, ελαιώνες, παραδοσιακά καφενεία και κάμπους με σταφίδα και συκιές. Από εδώ φτάνεις στην Πύλο – ο δρόμος πιο δύσκολος, αλλά αξίζει αν σου αρέσει να παίρνεις τα βουνά- απολαμβάνοντας τη θέα στο Ναβαρίνο, το κάστρο και την υπέροχη αρχιτεκτονική της. Μια στάση στη Γιάλοβα για καφέ ποτό ή φαγητό θεωρείται πλέον απαραίτητη. Εδώ θα βρεις κι ένα γουστόζικο και με πολύ μεράκι φτιαγμένο εργαστήριο σαπουνοποιίας με φρέσκο ντόπιο ελαιόλαδο από τα χέρια της Αδριάννας. Αν θες γκολφ έχει τα καλύτερα γήπεδα στην Ελλάδα και αν σου αρέσουν οι αμμουδιές απόλαυσέ τες, είναι ατελείωτες και παντού. Η Βοϊδοκοιλιά κρατά τα πρωτεία και η διαδρομή ανάμεσα στις καλαμιές είναι τέλεια, αν θες να περπατήσεις, ωστόσο στα πιο ψαγμένα μονοπάτια, ανέβα το λόφο και πήγαινε πίσω στη Γλώσσα, τη μικροσκοπική παραλία που μένει ανέγγιχτη από τον κόσμο του Αυγούστου και ας τις χωρίζει μονάχα ένας αμμουδερός λόφος.


#8 Βουτιά στους καταρράκτες

Το Πολυλίμνιο είναι περίπου είκοσι λεπτά από τους Χράνους. Εδώ θα κολυμπήσεις στα δροσερά νερά των καταρρακτών αφού περπατήσεις ανάμεσα σε αρχαία δέντρα και φυτά. Μια όαση δροσιάς και διαφορετικού πρασίνου στην καρδιά της γης. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει διάσημο το Πολυλίμνιο, αλλά διατηρεί χαμηλούς τόνους και θεωρείται δικαίως ένα από τα πιο όμορφα φυσικά αξιοθέατα του νομού.


#9 Μεθώνη- Φοινικούντα

Το κάστρο της Μεθώνης είναι κυριολεκτικά μέσα στη θάλασσα και είναι ένα από τα μεγαλύτερα κάστρα της Ευρώπης. Περπατάς μέσα σε αυτό, κολυμπάς έξω από αυτό. Η παραλία μπροστά είναι τέλεια από το πρωί ως το ηλιοβασίλεμα με γραφικές ταβέρνες και ωραίο μπαράκι τέρμα αριστερά με θέα τη Σαπιέντζα που επίσης πρέπει να επισκεφτείς. Το μεγαλύτερο νησάκι των Μεσσηνιακών Οινουσών με σπάνια χλωρίδα και σχήμα καρδιάς.

Στη διπλανή Φοινικούντα, τον παράδεισο των wind surfers, θα απολαύσεις τέλειο ηλιοβασίλεμα, καλό φαγητό το πιο ροκαμπιλάδικο σουβλατζίδικο της χώρας, τον ‘Ελβις, που εκτός από καλή rock’n’roll μουσική έχει πολύ καλό σέρβις και καλό σουβλάκι!

 


Κι άλλα μυστικά (σκέφτεσαι και εσύ να μετακομίσεις μόνιμα;)

  • Στο Αχλαδοχώρι στη μοναδική ταβέρνα του χωριού για την τέλεια σπιτική φασολάδα του  Αντώνη. Όλα είναι νόστιμα εδώ, αλλά αυτή η φασολάδα θα σου μείνει αξέχαστη ακόμα και αν δεν τρως τη φασολάδα!
  • Τα custom made cocktail απο το Γιάννη στο Poseidon. Eσύ πες τι γεύση θέλεις, τα άλλα άστα στο Γιάννη, θα σου φτιάξει το καλύτερο κοκτέιλ ακόμα και αν δεν πίνεις κοκτέιλ!
  • Στο σούπερ μάρκετ του Billy το πρωί θα βρεις το πιο φρέσκο ψωμί.
  • Κάθε μέρα περνά το αυτοκίνητο του ψαρά με ολόφρεσκα ψάρια. Θα τον ακούσεις!

 


Τι να πάρεις μαζί σου για τους Χράνους

Λίγα ρούχα και πολλά μαγιό. Τα πολλά ρούχα δε θα τα φορέσεις και το πολύ μεϊκ απ δε θα το χρειαστείς.

Αν έχεις κανό, SUP, windsurfing, φουσκωτό- και από το Jumbo φέρ’ το-, θα σου χρειαστούν! Πάρε ακόμα αθλητικά παπούτσια για τον περίπατο, βιβλία, μάσκα και βατραχοπέδιλα. Θα θες να κολυμπήσεις ακόμα και αν δε σου αρέσει το κολύμπι.

Είπαμε σε αυτό το μέρος κολλάς – ακόμα και αν δεν σου αρέσει να κολλάς 🙂 Γιατί οι Χράνοι είναι ένα χωριό λίγο πιο κοντά στα αστέρια- ακόμα και αν δε σου αρέσουν οι νύχτες!

Επιστροφή στην αρχή ⬆️


Διάβασε ακόμα…

«Η Καρδαμύλη μου» το κορίτσι της Μάνης μας ξεναγεί στον δικό της παράδεισο